Pubertijd in een barbiehuis

Dochterlief Mali is vijf jaar geworden!
En vijf worden betekent niet dat we er alleen een jaar bij optellen.
Het betekent ook dat zich op haar verjaardag al nieuwe karaktereigenschappen aandienen in dat iniminie schattige lijf.
Tot nu toe kon ik nog wel eens een beetje sjoemelen met bepaalde afspraken.
Maar nu al bij het eerste verjaardagscadeau kreeg ik het op mijn dak.
“MAM, je zei een keer dat ik dat hele barbiehuis zou krijgen en niet alleen de barbie!!!”
Heel even voel ik een woedende Sjenéné in me opkomen die (terwijl ze knipt met haar vingers) roept dat ze nu haar hele verjaardagsfeest ergens heel ver weg mag stoppen.
Maar ik, als strevende moeder, begin met mijn pedagogisch en politiek correcte toespraak richting mijn krullerige puberkleuter.
“Nou lieverd, dat is niet aardig! Dit heeft mama heel veel centjes gekost! De kindjes in Afrika zouden dit heel erg graag willen hebben!”
Dit soort dooddoeners hebben het altijd goed gedaan, maar ze lijken hun waarde te hebben verloren.
Prébuber kijkt me aan alsof ik compleet onnozel ben en zegt vervolgens: “Naja prima, stuur maar naar Afrika.”
Ook op het schoolplein is verloopt het minder harmonieus dan vroeger!
Waar ze me eerst om mijn nek vloog als ze haar schooltje verliet, komt ze nu rustig de deur uit lopen, gooit haar tas naast mijn fiets met de woorden ; “Hai mam..”
En ook is mijn Iphone niet meer mijn Iphone, maar hij is in het bezit van mijn vijfjarige spruit, en sindsdien mag ik mijzelf de gelukkige rekeningbetaler noemen.
“Mam, mag ik hyves?Dat heeft iedereen!”
Hyves???Toen ik vijf was wist ik niet eens dat er telefoonnummers bestonden en mijn ‘new kid’ wilt hyves wat omringt is door pesterijen, laffe vriendschappen en gelukkige pedo’s.
Toen Mali me op een dag vroeg of er in mijn jeugd ook huizen bestonden wist ik dat de generatiekloof zich had aangediend.
Ik ben geen hippe jonge mama! Voor Mali ben ik gewoon een oude feestbederver die niets begrijpt van het kinderleven.
En ookal schelen we maar (!) 20 jaar. Voor haar ben ik niets meer dan een ouderwetse huisvrouw.
Dat terwijl ik ook hartstikke hip aan het Facebooken ben, smartphones begrijp en af en toe de kroeg onveilig maak.
Op 90′s muziek..

Advertenties

Over Eline

Wie ben ik? Ik ben Pien! En ik schrijf. Alle kleine, gigantische, chaotische, onbelangrijke en levensbelangrijke vragen geven mij stof om te schrijven. Van politieke kwesties tot schnitzels in de pan! Ik hou van kinderen, lezen, shoppen, high heels, nagels bijten en ongegeneerd pyamadagen houden. Op dagen dat ik mezelf ben zie je een drukke, optimistische en chaotische dame. Op de dagen dat ik mezelf niet ben, schrijf ik mijn leukste columns. Ik ben Pien, maar ook weer niet. Voor iedereen die me niet kent, ben ik namelijk Eline Willemse. Maar vanaf nu, mag u Pien zeggen.

Eén reactie

  1. Beste Eline,

    We hebben al meerdere mails naar u toe gezonden via verschillende e-mailaccounts echter deze kwamen allen terug. Zouden graag met u in contact komen omtrent dit artikel dat ‘elders’ overgenomen is met toevoeging vanuit pedofiel standpunt gezien. Het lijkt ons dat u , zeker gezien het feit dat ook u en uw kids erbij staan te prijken, hier niet al te gecharmeerd van zal zijn.

    Met vriendelijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: