Hey! Let’s be ashamed!

Ik heb een hekel aan gênante momenten.

Waarom? Omdat het A. gênant is B. je er nooit aan kunt ontsnappen als het leed al is geschied en C.je degene die je in die situatie heeft geholpen niet publiekelijk mag vermoorden.

Mijn grenzen qua genante momenten heb ik al ver verlegd. Dat de top van mijn bikini in m’n nek hangt als ik uit de wildwaterbaan kom rollen is al niet meer gênant en dat mijn dochter haar zelfbedachte piemellied met de hele Albert Heijn deelt maakt me hooguit ongezien ongemakkelijk.
Maar ik bedoel die momenten waar je echt niets aan kunt doen. Bijvoorbeeld iemand anders z’n gênante moment waar je onontkomelijk aan deel moet nemen.

Zoals laatst.
We zitten met wat goede vrienden een lekker potje te kaarten onder het genot van wat hapjes. Waar vervolgens de man van mijn vriendin een redelijk misplaatste opmerking maakt over de lovehandles van z’n partner die, jawel, gewoon tegenover hem zit.
En dan komt het!

Er zijn na de aftrap van een goede ruzieavond nog opties..
Of ze reageert niet! Good one!
Kleine kans dat die opmerking een lange staart gaat krijgen, en de man in kwestie voelt zich lang niet zo grappig als dat hij had gehoopt.
Een andere redelijk slimme optie is de algemene vrouwenblik. Een wenkbrauw omhoog die non verbaal verteld dat zijn slaapplek de hoekbank betreft en dat voetbaltraining de komende weken niet doorgaat.
De laatste en domme optie is er op in gaan.
Mijn lieftallige vriendin besloot daarvoor te kiezen!

“Jezus Pim, ik heb je kind gebaard!! Hoezo lovehandles???Heb je je vorige vriendin nooit naakt gezien!? Je weet dat je me vreselijk kwetst met wat je nu zegt!”

Awkward..

Vervolgens Pim die acuut beseft dat de al korte vrijpartijen uit zijn agenda moeten worden geschrapt voor de komende weken en zich ongemakkelijk achter zijn kaarten verschuilt.
Maar hoe maak je zo’n avond nou af?

Ik wil mijn plaatsvervangende schaamte kwijt, maar door twee gefrustreerde blikken en mijn ongemakkelijke partner word ik bloednerveus en hoop ik dat de avond snel op zijn retour is.
En gelukkig, ze gaan weg! Wat neppe glimlachjes en snel lopen ze de deur uit.

Sleep well mister Sofa.

Advertenties

Over Eline

Wie ben ik? Ik ben Pien! En ik schrijf. Alle kleine, gigantische, chaotische, onbelangrijke en levensbelangrijke vragen geven mij stof om te schrijven. Van politieke kwesties tot schnitzels in de pan! Ik hou van kinderen, lezen, shoppen, high heels, nagels bijten en ongegeneerd pyamadagen houden. Op dagen dat ik mezelf ben zie je een drukke, optimistische en chaotische dame. Op de dagen dat ik mezelf niet ben, schrijf ik mijn leukste columns. Ik ben Pien, maar ook weer niet. Voor iedereen die me niet kent, ben ik namelijk Eline Willemse. Maar vanaf nu, mag u Pien zeggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: