Je kan de pot op!


Het is klaar! Vandaag wordt de dag dat alles anders wordt.
De dag dat mijn budget meer toe gaat laten en de dag dat mijn container de ruimte gaat krijgen.
De dag dat ik ga loslaten, de dag van doorzetten en de dag van maximaal dweilen.

Mijn zoontje gaat zindelijk worden!

Mijn prins op de erwt wordt dit jaar drie en kan naast zijn speen ook echt geen afstand doen van de luier.
Zijn zus was met tweejarige leeftijd helemaal zindelijk zonder dat ik dit ooit heb gestimuleerd.
Die zelfstandigheid is niet doorgegeven. Liam houdt van eten, zitten en ehm zitten.

Er is me wel eens gevraagd of ik hem als baby echt niet van Jamaica heb weggehaald bij zijn echte ouders.
Hoewel ik denk dat Liam inderdaad het liefst de hele dag in een hangmat op zijn wenken bediend zou worden, is het gewoon een gezonde Nederlandse knul.

Dus daar gaan we. Ik ben zo enthousiast!

“Liam, jij bent een hele grote jongen toch?
Ja Liam Heeeeuuulll gjoot!!
Liam is heel stoer he??
Ja Liam Heule stoeje polisie!
Ja Liam, stoere polities hebben geen luier om hé? Die plassen op de grote mensen wc!
Ja jotemensen cee!!”

Oké, dit werkt. Nog geen tegenspraak en een optimistisch lachje van mijn kleine spruit.
Dus, wcbrilverkleiner in de aanslag en gaan!

Daar zit hij. En na een half uur zit hij nog.
Liedjes zingen, fascinerend door zijn benen de wc-pot aan het observeren en alles aan het doen wat niet met plassen te maken heeft.

Hoe is het mogelijk! Zijn vader kan uren met liefde actief bezig zijn in dit hok, maar zijn opvolger neemt het werk iets minder serieus.

Op naar plan B. Het potje.

“Liam, mooi potje hé?
Hier mag je op plassen vandaag!
Liam bedenkt zich geen seconde en gooit het potje als een mooi passende hoed op zijn bol.
Liam is stoeje Pijaaatt!!
Nee Liam, je bent geen piraat. Je bent een potjesplasser vanaf vandaag!”

Uiteindelijk na een middag oefenen, een boze, stampvoetende piraat en een hoop geduldverlies heb ik mijn eigen doelen uitgesteld.
Hij wilt niet, zijn tijd komt nog.

Dus zoon in bed, mét potje, maar zonder luier! Want ‘polisies’ slapen niet met luier..

Advertenties

Over Eline

Wie ben ik? Ik ben Pien! En ik schrijf. Alle kleine, gigantische, chaotische, onbelangrijke en levensbelangrijke vragen geven mij stof om te schrijven. Van politieke kwesties tot schnitzels in de pan! Ik hou van kinderen, lezen, shoppen, high heels, nagels bijten en ongegeneerd pyamadagen houden. Op dagen dat ik mezelf ben zie je een drukke, optimistische en chaotische dame. Op de dagen dat ik mezelf niet ben, schrijf ik mijn leukste columns. Ik ben Pien, maar ook weer niet. Voor iedereen die me niet kent, ben ik namelijk Eline Willemse. Maar vanaf nu, mag u Pien zeggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: