Who let the boobs out!

Toen ik veertien jaar was en lichte bubbels kreeg besloot mijn moeder me mee te nemen naar de Hema om officieel met BH en gebak gekroond te worden tot borstenbezitster.
Wat een hel! Ik wilde geen borsten, net zo goed als ik geen okselhaar wilde of heupvet.
Ik was daar helemaal niet klaar voor!
Moeders geëmotioneerd omdat het babyvet plaats had gemaakt voor ware vrouwenvormen en ik in een beginnende puberdepressie omdat mijn lijf besloot dat ik klaar was met barbies spelen.

Zo langzamerhand ging ik accepteren dat ik er twee nieuwe eigenschappen bij had en dat die naast mijn intelligentie en doorzettingsvermogen mij best een stukje verder in het leven zouden kunnen brengen.

Voila! Twee borstjes, die ik niet meer verstopte maar juist naar voren droeg.

Maar toen begon de ellende.
Vriendinnen die blijkbaar ook borsten kregen! Maar waarvan de twee ‘nieuwe huisgenoten’ een stuk meer aanwezig waren en op goedgevulde bollen leken in plaats van mijn net gegroeide mandarijnen.
Waar ik zo’n moeite deed om een spleetje tussen twee borsten te creëren, droegen mijn volgroeide pubervriendinnen ze los in de mand zonder enige misvorming in de buste.

Mijn moeder legde me pedagogisch uit dat borsten helemaal niet belangrijk zijn, terwijl ze me een paar maanden daarvoor ervan overtuigde dat borsten juist hét ding waren.

Totally confused!
Van een trotste AA draagster veranderde ik in een onzekere puber met wintersokken als vulling.

Leuk dat die Helwegen ‘borstjes vooruit’ zo heerlijk promootte, maar wat nou als er simpelweg niets was om vooruit te steken??
Welk motto was het alternatief??!
Waar waren de decoratieve BH’s voor the fun, zonder dat ze gevuld moesten worden met perfecte ballen.

Mijn borsten waren duidelijk ontsnapt als ze er ooit al gezeten hadden en de enige plek waar ze zich nog schuil konden houden is in een spreekkamer van Bergman.

Maar nu.. moeder van twee, borstvoeding gegeven alsof het limonade was en dromende van de tijd dat mijn borsten nog op mooie mandarijnen leken.

Advertenties

Over Eline

Wie ben ik? Ik ben Pien! En ik schrijf. Alle kleine, gigantische, chaotische, onbelangrijke en levensbelangrijke vragen geven mij stof om te schrijven. Van politieke kwesties tot schnitzels in de pan! Ik hou van kinderen, lezen, shoppen, high heels, nagels bijten en ongegeneerd pyamadagen houden. Op dagen dat ik mezelf ben zie je een drukke, optimistische en chaotische dame. Op de dagen dat ik mezelf niet ben, schrijf ik mijn leukste columns. Ik ben Pien, maar ook weer niet. Voor iedereen die me niet kent, ben ik namelijk Eline Willemse. Maar vanaf nu, mag u Pien zeggen.

Eén reactie

  1. Joyce

    geweldig meis!! haha!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: